Ongekend Haags

Mail sturen (alleen op ongekend haags pagina)

Wil je reageren op onze artikelen dan kun je een mail sturen naar redactie@ongekendhaags.nl

Componence Asset List

02 april 2020

eenzaam+maar+niet+alleen.png
Eenzaamheid, een woord dat iedereen kent maar ook iets wat steeds meer mensen in onze samenleving ondervinden. Er zijn vele soorten eenzaamheid en dat zorgt ervoor dat het “probleem” soms moeilijk standaard op te lossen is. In de komende bijdragen zullen we ze langslopen en zo veel mogelijk met echte voorbeelden illustreren. Wellicht gaat u zich in een of meer er van herkennen. Weet dat u zeker niet de enige bent. Het “Eenzaam, maar niet alleen” wordt dan “Eenzaam, maar niet de enige”.

Vaak kan het contact met gelijk gestemde zielen voor beiden of meer, elkaar helpen. Ongekend Haags wil u graag helpen om die aansluiting met anderen te helpen te vinden. Immers iedereen kan leren van de ervaring van een ander. Hoe staat die ander tot het eenzaamheidsprobleem, wat heeft hij/zij kunnen doen op het op te lossen? Past die oplossing ook bij u, op u zelf misschien of samen met steun van een ander?

 

Ik begin met een vreemd voorval van eenzaamheid en allen zijn dat mijzelf vorig jaar 2019 is overkomen. Ik noem het “Het trapje”.

 

Januari 2019 moest ik al vroeg, half 6 naar het toilet. Ik kon alleen niet meer opstaan. Ik heb mezelf naar mijn woonkamer gesleept en werd later door een huisgenoot gevonden. Ik was net verhuisd en had niet nog geen huisarts. Mijn huisgenoot gaf me wat telefoonnummers van dichtbije huisartsen, ik moest maar bellen want hij ging naar zijn werk. Probleem was dat mijn telefoon naast mijn bed lag, om daar te komen moest ik een trapje met 3 treden op. Twee uur ben ik bezig geweest op het tweede treetje te komen, verder kwam ik niet en gaf het op. In zijn lunchpauze keek mijn huisgenoot even en belde een ambulance. Er was weinig hoop. Drie maanden heb ik in ziekenhuis gelegen, laatste weken in revalidatiecentrum.

Toen werd ik daaruit ontslagen en naar huis gebracht, mijn spullen naar binnen en ik was weer alleen na 3 maanden door zorg omringd. Ik heb alleen en eenzaam, een half uur naar het trapje zitten staren, ga ik dat zelf wel halen? Nog wankel op mijn benen heb ik alle moed bij elkaar geraapt en steunend aan de deurstijl ben ik voet voor voet naar boven gekomen.

Alleen, maar trots, ik had het gered, ook het trapje had ik overwonnen. Het leek eerst de Mount Everest voor me.

 

Vooruit, Vooruit, laat je niet verslaan,

De overwinning is aan jou voortaan!

 

Wilmar